Saturday, May 25, 2013

Lord Dhanvantari மூலிகை கடவுள்




Lord Dhanvantari is the incarnation of Lord Mahavishnu.
I bow and humbly request Lord Dhanwantari, who is the embodiment of perfect health -- respected by great seers and  people -- to remove old age, disease, fear and death through His divine presence in all natural herbal medicines.

Salutations to Him, Danvantari, who is holding with his four arms: a conch, a wheel or disk of energy (Sudarsana chakra), a leech and a nectar pot of amrita kalasha (celestial ambrosia) and a herb. In whose heart shines a very subtle, clear, gentle and pleasing blaze of light. This light also shines all around his head and lotus eyes. Who by his mere play destroys all diseases like a mighty forest fire.

தன்வந்தரி ஆயூர்வேத மருந்துகளின் அதிபதி. தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்து அமிருதத்தை எடுத்தபோது ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு முதலில் அந்த கடலில் இருந்து எழுந்தவரே தன்வந்தரி. அவர் தன் கையில் அமிருத கலசத்தை எடுத்து வந்தார். வெளியில் வந்தவர் மகாவிஷ்ணுவை வணங்கி நின்றார்.   அவருக்கு அப்சா என விஷ்ணு பெயர் சூடினார். தன்வந்தரி விஷ்ணுவிடம் அமிருதத்தில் தேவர்களுக்கு இணையாக தன்னுடைய பாகத்தைத் தருமாறு கேட்டதற்கு விஷ்ணு கூறினார், ''நீ தேவர்கள் அவதரித்த வெகு காலத்திற்குப் பிறகே பிறந்ததினால் உன்னை அவர்களுக்கு இணையாக கருத முடியாது. ஆகவே நீ இரண்டாம் பிறப்பை என்னுடைய அவதாரமாக பூமியில் எடுக்கும்போதே உனக்கும் தேவர்களில் ஒருவர் என்ற அந்தஸ்த்து கிடைக்கும். நீ அப்போது ஆயுர்வேத சிகிச்சையைப் பற்றி எழுதுவாய் . அதன் பின் உன்னை உலகம் ஆயுர்வேத அதிபதியாக ஏற்றுக் கொள்ளும் " எனக் கூறியப் பின் மறைந்து போனார்.  
வெகு காலத்துக்குப் பின் தன்வந்தரி காசியை ஆண்டுவந்த ஒரு மன்னனின் வம்சத்தில் அவர்களின் மகனாகப் பிறந்தார். அவர் ஆயுர்வேத மருத்துவக் கலையில் திறமைசாலியாகத் திகழ்ந்தார். ஒருமுறை தன்வந்தரியும் அவருடைய சீடர்களும் கைலாசத்துக்குச் சென்று கொண்டு இருந்தனர். வழியில் அவர்களை தக்சன் என்ற நாகம் வழி மறைத்து தடுக்க முயன்று அவர்கள் மீது விஷத்தைப் பொழிந்தது. ஆகவே கோபமடைந்த அவர் சீடர்கள் அதன் தலையில் இருந்த மணிகளை பிடுங்கி தூர எறிந்தனர். அதைக் கேட்ட வாசுகி உடனேயே தன்னுடைய படையுடன் வந்து அவர்களுடன் யுத்தம் செய்தது. 
வாசுகி விஷக் காற்றை ஊதிக்கொண்டே வந்து தன்வந்தரியின் அனைத்து சீடர்களையும் விஷக்காற்றால் மூர்ச்சி அடையச் செய்ய அந்த இடத்திலேயே தன்வந்தரி ஆயுர்வேத மருந்து தயாரித்து அதைக் கொடுத்து மூர்ச்சி அடைந்தவர்களை எழச் செய்தார். அதைக் கேட்ட வாசுகியுடைய சகோதரியான மானச தேவி வந்து அந்த சீடர்களை மீண்டும் மயக்கம் அடைய வைக்க அப்போதும் தன்வந்தரி தமது மருத்துவ மகிமையினால் அவர்களை உயிர் பிழைக்க வைத்தார். ஆகவே பாம்புகளுக்கு புரிந்தது தன்வந்தரி கைலாயம் செல்வதை இனி தடுக்க முடியாது என்பது. மானச தேவி அவரைப் பற்றிய விவரத்தைக் கேட்டு அறிந்ததும் அவர் விஷ்ணுவினால் படைக்கப்பட்டவர், அவர் தேவர்களில் ஒருவர் என்பதை புரிந்து கொண்டு அவரை கைலாயத்துக்கு தாமே அழைத்துச் சென்றனர். அதன் பின் தேவலோகத்தில் அனைவரும் தன்வந்தரியை தம்முடைய ஆஸ்தான மருத்துவராக ஏற்றுக் கொள்ள தன்வந்தரியின் புகழ் அனைத்து இடங்களிலும் பரவி அவரே ஆயுர்வேத மருத்துவத்தின் அதிபரானார். விஷ்ணு தந்த வரமும் பலித்தது.  தன்வந்தரி தனது கையில் அமிருதக் கலசத்தை வைத்துக் கொண்டு உள்ளவாறு காட்சி தருகின்றார். ஸ்ரீரங்கத்து ரங்கஸ்வாமி ஆலயத்தில் அவருக்கு தனி சன்னதி உள்ளது. உடுப்பி ஆலயத்தில் உள்ள தன்வந்தரியை கடந்த 750 ஆண்டுகளாக வழிபாட்டு வருகின்றனர் எனக் கூறுகிறார்கள்.
அருள்மிகு தன்வந்திரி திருக்கோயில் சேர்த்தலா, 
மருத்தோர்வட்டம் - 688 012, ஆலப்புழா,
சித்திரை மாதம் உத்திர நட்சத்திரத்தில் பிரதிஷ்டாதினம் நடத்தப்படும். ஐப்பசி மாதம் கிருஷ்ணபட்ச துவாதசி அன்று தன்வந்திரி பகவான் அவதாரம் செய்ததாக மகாபாகவதத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த நாள் தன்வந்திரி நாளாக கொண்டாடப்படுகிறது. தேவலோக மருத்துவரான தன்வந்திரிக்கு ஓணத் திருவிழா அன்று இங்கு நடக்கும் பால்பாயாச வழிபாடு சிறப்பு மிக்கது.
தன்வந்திரி மந்திரம்:
ஓம் நமோ பகவதே வாஸூதேவாய
தந்வந்த்ரயே அம்ருத
கலசஹஸ்தாய
ஸர்வ ஆமய விநாசநாய
த்ரைலோக்ய நாதாய
ஸ்ரீ மஹாவிஷ்ணவே நம. 

தன்வந்திரி கடவுள்  அனைத்து நோய்களையும் தன் வல்லமையால் காட்டுத்தீபோல அழிக்கிறார்
"Namaami dhanvantari maadi dēvam suraa surair vandita paada padmam
loke jara ruk bhaya mrutyu naasham daatarameesham vividoushadeenaam

shankham chakram jalaukam
dadhad amruta ghatam charu dorbhi chaturbhih
Sukshma svacch ati hridyam
sukha pari vilasanam
maulim ambhoja netram
Kalam bhodojo valangam kati tata vilasan
charu pitam baradhyam
Vande dhanvantarim tam nikhila gada vanam
praudha davagni leelam"


Lord Dhanvantari is the source of Ayurveda medicine

By reciting Lord Dhanvantari Mantras we can get relieved from most of the severe health ailments and lead a happy and peaceful life. A healthy life is the true wealth . If our health ailments are our impediments to achieve our success we have to pray to Lord Dhanvantari by chanting his mantra and performing his homa. In the Dhanvantari homa lot of rare herbs are used as samth and put in the holy fire. The herbal smoke which arises in the Lord Dhanvantari homa mixed with the mantra vibrations is surely having a great medicinal effect on our body and soul.
The Holy mantra of Lord Dhanvantari can be recited in a cup of milk or honey or water or Medicines or in any form of pure eatable items and taken as Lord Dhanvantari's Prasada which will have a tremendous effect on the patients and ensures the cure of body and mind ailments.
The veda proclaims that It is true and true By reciting the holy names of Lord Dhanvantari " Achutha Anantha Govinda" we can get relieved from all kinds of doshas which hampers our body or mind.
Normally the ailments of mind or body are occurring due to three doshas (bad effects) which are
The acts done by us on our own.
The acts done by others This will include human beings, animals, Bootha, Pitchacha and other creatures, And finally, 
The acts which are not totally in our control like natural calamities etc.,
All these three doshas are called thapatriyam which are getting cured by reciting the holy namas of Lord Dhanvantari "Achutha Anantha Govinda"
Let Lord Dhanvantari showers a hale and hearty life on us.

Sarve janas sukino bhavanthu

Sunday, February 17, 2013

History of Herbal Medicine மூலிகையின் வரலாறு

History of Herbal Medicine - மூலிகைமருந்தின் வரலாறு
மூலிகைமருந்தின் குரு அகத்தியர் கண்டது
15000 வருடத்திற்கு  முந்தையை வரலாறு படைத்தது
Introduction
Herbal Medicine, sometimes referred to as Herbalism or Botanical Medicine, is the use of herbs for their therapeutic or medicinal value. An herb is a plant or plant part valued for its medicinal, aromatic or savory qualities. Herb plants produce and contain a variety of chemical substances that act upon the body.
Herbalists use the leaves, flowers, stems, berries, and roots of plants to prevent, relieve, and treat illness. From a "scientific" perspective, many herbal treatments are considered experimental. The reality is, however, that herbal medicine has a long and respected history. Many familiar medications of the twentieth century were developed from ancient healing traditions that treated health problems with specific plants. Today, science has isolated the medicinal properties of a large number of botanicals, and their healing components have been extracted and analyzed. Many plant components are now synthesized in large laboratories for use in pharmaceutical preparations. For example, vincristine (an antitumor drug), digitalis (a heart regulator), and ephedrine (a bronchodilator used to decrease respiratory congestion) were all originally discovered through research on plants.
History of Herbal Medicine
Herbal medicine is the oldest form of healthcare known to mankind. Herbs had been used by all cultures throughout history. It was an integral part of the development of modern civilization. Primitive man observed and appreciated the great diversity of plants available to him. The plants provided food, clothing, shelter, and medicine. Much of the medicinal use of plants seems to have been developed through observations of wild animals, and by trial and error. As time went on, each tribe added the medicinal power of herbs in their area to its knowledgebase. They methodically collected information on herbs and developed well-defined herbal pharmacopoeias. Indeed, well into the 20th century much of the pharmacopoeia of scientific medicine was derived from the herbal lore of native peoples. Many drugs commonly used today are of herbal origin. Indeed, about 25% of the prescription drugs dispensed in the United States contain at least one active ingredient derived from plant material. Some are made from plant extracts; others are synthesized to mimic a natural plant compound.
Undisputedly, the history of herbology is inextricably intertwined with that of modern medicine. Many drugs listed as conventional medications were originally derived from plants. Salicylic acid, a precursor of aspirin, was originally derived from white willow bark and the meadowsweet plant. Cinchona bark is the source of malaria-fighting quinine. Vincristine, used to treat certain types of cancer, comes from periwinkle. The opium poppy yields morphine, codeine, and paregoric, a treatment for diarrhea Laudanum, a tincture of the opium poppy, was the favored tranquilizer in Victorian times. Even today, morphine-the most important alkaloid of the opium poppy-remains the standard against which new synthetic pain relieves is measured.
Prior to the discovery and subsequent synthesis of antibiotics, the herb echinacea (which comes from the plant commonly known as purple coneflower) was one of the most widely prescribed medicines in the United States. For centuries, herbalists prescribed echinacea to fight infection. Today, research confirms that the herb boosts the immune system by stimulating the production of disease-fighting white blood cells.
The use of plants as medicine is older than recorded history. As mute witness to this fact marshmallow root, hyacinth, and yarrow have been found carefully tucked around the bones of a Stone Age man in Iraq. These three medicinal herbs continue to be used today. Marshmallow root is a demulcent herb, soothing to inflamed or irritated mucous membranes, such as a sore throat or irritated digestive tract. Hyacinth is a diuretic that encourages tissues to give up excess water. Yarrow is a time-honored cold and fever remedy that may once have been used much as aspirin is today.
In 2735 B.C., the Chinese emperor Shen Nong wrote an authoritative treatise on herbs that is still in use today. Shen Nong recommended the use of Ma Huang (known as ephedra in the Western world), for example, against respiratory distress. Ephedrine, extracted from ephedra, is widely used as a decongestant. You'll find it in its synthetic form, pseudoephedrine, in many allergy, sinus, and cold-relief medications produced by large pharmaceutical companies.
The records of King Hammurabi of Babylon (c. 1800 B.C.) include instructions for using medicinal plants. Hammurabi prescribed the use of mint for digestive disorders. Modern research has confirmed that peppermint does indeed relieve nausea and vomiting by mildly anesthetizing the lining of the stomach.
The entire Middle East has a rich history of herbal healing. There are texts surviving from the ancient cultures of Mesopotamia, Egypt, and India that describe and illustrate the use of many medicinal plant products, including castor oil, linseed oil, and white poppies. In the scriptural book of Ezekiel, which dates from the sixth century B.C., we find this admonition regarding plant life: "..and the fruit thereof shall be for meat, and leaf thereof for medicine." Egyptian hieroglyphs show physicians of the first and second centuries A.D. treating constipation with senna pods, and using caraway and peppermint to relieve digestive upsets.
Throughout the Middle Ages, home-grown botanicals were the only medicines readily available, and for centuries, no self-respecting household would be without a carefully tended and extensively used herb garden. For the most part, herbal healing lore was passed from generation to generation by word of mouth. Mother taught daughter; the village herbalist taught a promising apprentice.
By the seventeenth century, the knowledge of herbal medicine was widely disseminated throughout Europe. In 1649, Nicholas Culpeper wrote A Physical Directory, and a few years later produced The English Physician. This respected herbal pharmacopeia was one of the first manuals that the layperson could use for health care, and it is still widely referred to and quoted today. Culpeper had studied at Cambridge University and was meant to become a great doctor, in the academic sense of the word. Instead, he chose to apprentice to an apothecary and eventually set up his own shop. He served the poor people of London and became known as their neighborhood doctor. The herbal he created was meant for the layperson.
The first U.S. Pharmacopeia was published in 1820. This volume included an authoritative listing of herbal drugs, with descriptions of their properties, uses, dosages, and tests of purity. It was periodically revised and became the legal standard for medical compounds in 1906. But as Western medicine evolved from an art to a science in the nineteenth century, information that had at one time been widely available became the domain of comparatively few. Once scientific methods were developed to extract and synthesize the active ingredients in plants, pharmaceutical laboratories took over from providers of medicinal herbs as the producers of drugs. The use of herbs, which for most of history had been mainstream medical practice, began to be considered unscientific, or at least unconventional, and to fall into relative obscurity.
Herbal Medicine Today
The World Health Organization (WHO) estimates that 4 billion people, 80% of the world population, presently use herbal medicine for some aspect of primary health care. Herbal medicine is a major component in all indigenous peoples’ traditional medicine and a common element in Ayurvedic, homeopathic, naturopathic, traditional oriental, and Native American Indian medicine. WHO notes that of 119 plant-derived pharmaceutical medicines, about 74% are used in modern medicine in ways that correlated directly with their traditional uses as plant medicines by native cultures. Major pharmaceutical companies are currently conducting extensive research on plant materials gathered from the rain forests and other places for their potential medicinal value.
Today, the U.S. Pharmacopoeia, with its reliance on herbal compounds, has been all but forgotten. Most modern physicians rely on the Physician's Desk Reference, an extensive listing of chemically manufactured drugs. It is important to note that each entry in this enormous volume, in addition to specifying the chemical compound and actions of a particular drug, also includes an extensive list of contraindications and possible side effects.
Rather than using a whole plant, pharmacologists identify, isolate, extract, and synthesize individual components, thus capturing the active properties. This can create problems, however. In addition to active ingredients, plants contain minerals, vitamins, volatile oils, glycosides, alkaloids, bioflavanoids, and other substances that are important in supporting a particular herb's medicinal properties. These elements also provide an important natural safeguard Isolated or synthesized active compounds can become toxic in relatively small doses; it usually takes a much greater amount of a whole herb, with all of its components, to reach a toxic level. Herbs are medicines, however, and they can have powerful effects. They should not tee taken lightly. The suggestions for herbal treatments in this book are not intended to substitute for consultation with a qualified health care practitioner, but rather to support and assist you in understanding and working with your physician's advice.
Substances derived from the plants remain the basis for a large proportion of the commercial medications used today for the treatment of heart disease, high blood pressure, pain, asthma, and other problems. For example, ephedra is an herb used in Traditional Chinese Medicine for more than two thousand years to treat asthma and other respiratory problems. Ephedrine, the active ingredient in ephedra, is used in the commercial pharmaceutical preparations for the relief of asthma symptoms and other respiratory problems. It helps the patient to breathe more easily.
Another example of the use of an herbal preparation in modern medicine is the foxglove plant. This herb had been in use since 1775. At present, the powdered leaf of this plant is known as the cardiac stimulant digitalis to the millions of heart patients it keeps alive worldwide.
There are over 750,000 plants on earth. Relatively speaking, only a very few of the healing herbs have been studied scientifically. And because modern pharmacology looks for one active ingredient and seeks to isolate it to the exclusion of all the others, most of the research that is done on plants continues to focus on identifying and isolating active ingredients, rather than studying the medicinal properties of whole plants. Herbalists, however, consider that the power of a plant lies in the interaction of all its ingredients. Plants used as medicines offer synergistic interactions between ingredients both known and unknown.
The efficacy of many medicinal plants has been validated by scientists abroad, from Europe to the Orient. Thanks to modern technology, science can now identify some of the specific properties and interactions of botanical constituents. With this scientific documentation, we now know why certain herbs are effective against certain conditions. However, almost all of the current research validating herbal medicine has been done in Germany, Japan, China, Taiwan, and Russia. And for the most part, the United States Food and Drug Administration (FDA), which is responsible for licensing all new drugs (or any substances for which medicinal properties are claimed) for use in the United States, does not recognize or accept findings from across the sea. Doctors and government agencies want to see American scientific studies before recognizing the effectiveness of a plant as medicine. Yet even though substantial research is being done in other countries, drug companies and laboratories in the United States so far have not chosen to put much money or resources into botanical research. The result is that herbal medicine does not have the same place of importance or level of acceptance in this country as it does in other countries.
Common Herbs and Herbal Preparations
Herbs are available in a variety of forms, including fresh, dried, in tablets or capsules, or bottled in liquid form. You can buy them individually or in mixtures formulated for specific conditions. Whatever type of product you choose, the quality of an herbal preparation-be it in capsule, tablet, tea, tincture, bath, compress, poultice, or ointment form-is only as good as the quality of the raw herb from which it was made.
Generally, herbs fall into two categories: wild-grown and farm-grown. A wild-grown herb is one that grows naturally, without human intervention. As a result of natural selection, plants tend to be found in places with conditions that optimize their growth. For example, horsetail grows best in moist, swampy areas, while arnica thrives at high altitudes in alpine meadows. The process of gathering herbs from their natural habitats is called wildcrafting.
The disadvantage of wild-grown herbs is that there is no guarantee the plants haven't been exposed to chemicals and pesticides. Herbs harvested from a meadow, for example, may have been exposed to chemical drift from a crop-dusted farm nearby. Exhaust fumes from passing traffic may have settled invisibly on plants growing near a country road. Water-loving plants, like horsetail, may be rooted in the bank of a polluted stream.
Because of the possibility of contamination, unless you are very sure of the source of wildcrafted herbs, organic herbs grown commercially may be a better choice. Organic farm-grown herbs are becoming increasingly available, as more and more herb farms are being established. With careful management, organic herb farms can provide a steady supply of quality herbs to the consumer.
To produce top-quality products, herb farmers require a great deal of specialized knowledge. For maximum potency, it is important that particular herbs be harvested at the optimum moment. For example, echinacea is gathered in the spring, winter, and fall, but not in summer, when the plant's energies are concentrated on growth and flowering.
Responsible farmers use compost and organic matter to fertilize and replenish the health of the soil. For obvious reasons, we favor the use of certified organically grown herbs, produced without the use of synthetic fertilizers or chemical pesticides. As of this writing, not all states have agencies inspecting and certifying organic growers, so to be sure you are getting pure, pesticide-free herbs grown without chemical contamination, check the label for the words "certified organic" before you make a purchase. The name of the certifying agency should be specified on the label. Two reliable organizations that certify organic products are the Organic Growers and Buyers Association and California Certified Organic Farmers. Organic products grown in the states of Washington and Texas should be certified organic by the Department of Agriculture of the relevant state. As of this writing, federal legislation on requirements for labeling a product "organic" has been passed, but is not yet being fully implemented. Once it is, it should be easier to be sure that you are buying a genuine organic product. Hopefully this will take place in the next few years.
Administering Herbal Treatment
Herbs and prepared herbal compounds are available in different forms, each of which has its own particular characteristics. Your health food store will have individual herbs as well as complex herbal formulations, including raw herbs, tinctures, extracts, capsules, tablets, lozenges, and ointments. Here's a look at what's available.
Tinctures
If the label says tincture, the preparation contains alcohol. In a tincture, alcohol is employed to extract and concentrate the active properties of the herb. Alcohol is also a very effective natural preservative. Because a tincture is easily assimilated by the body, it is a very effective way to administer herbal compounds. Tinctures are concentrated and cost-effective. However, the full taste of the herb comes through very strongly in a tincture. Children-and adults, too-may find the taste of some herbs unpleasant. Goldenseal, for example, is bitter-tasting.
Another concern when using tinctures is the presence of the alcohol. If you wish to lessen the amount of alcohol in a tincture before giving it to your child, mix the appropriate dose with one-quarter cup of very hot water. After about five minutes, most of the taste of the alcohol will have evaporated away, and the mixture should be cool enough to drink.
Extracts
Extracts can be made with alcohol, like tinctures, or the essence of the herb can be leached out with water. When purchasing a liquid extract of an herb, the only way to be certain of the extraction process (alcohol or water) is to read the label. Extracts offer essentially the same advantages and disadvantages that tinctures do. They are the most concentrated form of herbal treatment and therefore the most cost-effective. They are easy to administer, but have a strong herbal taste.

Capsules and Tablets
 Capsules and tablets contain a ground or powdered form of raw herb. In general, there seems to be little difference between the two in terms of clinical results. Because finely milled herbs degrade quickly, it is important that herbs be freshly ground and then promptly encapsulated or tabeleted, within twenty-four hours of being powdered. When making your selection, read the label to make sure fresh herbs have been used in the product. With the exception of certain herbal concentrates in capsule form, both capsules and tablets tend to be much less strong and potent than tinctures and extracts.
Teas
There are many delicious blends of herbal teas on the shelves of your health food store; they need no introduction here. You'll find loose herbs ready for steeping, herbal formulations aimed at specific conditions, and convenient pre-bagged teas. Some are just for sipping; some are medicinal. When your child is ill, a comforting cup of herbal tea (medicinal or not) is a wonderful way to give additional liquids.


Lozenges
 Herbal-based, nutrient-rich, naturally sweetened lozenges are readily available in most health food shops. You'll find cold-fighting formulas, natural cough suppressants, some with decongestant properties. Many are boosted with natural vitamin C. Choose lozenges made without refined sugar.



Ointments, Salves, and Rubs
From calendula ointment (for broken skin and wounds) to goldenseal (for infections, rashes, and skin irritations) to aloe vera gel (to cool and speed the healing of minor burns, including sunburn) to heat-producing herbs (for muscle aches and strains), there's a wealth of topical herbal-based products on the market. Your selection will depend on the condition you are treating.

Thursday, November 8, 2012

அம்மை நோய் கொப்பளங்கள் குறைய குங்கிலியம்-Comiphora africana

அம்மை நோய்  கொப்பளங்கள் குறைய குங்கிலியம்-Comiphora africana

பொதுவான குணம்
The plant is indigenous to India. It excretes a resin, which, when fresh, is wet, fragrant, and characterized by golden hue. When diluted with water the substance forms an emulsion, when exposed to sun it melts, and may be burnt in fire. It is commonly applied as an alternative to costly myrrh
வேறுபெயர்கள்
Gukkulu, Salaitree, Indian Bedellium, Rata-dummula, Guggula, Moql, Gugal, Mukul, Aphalatana, Mokhil, Bai- jahundana, Mogla, Duk, Maishakshi, Gugal, Maisatchi Kungiliyam, Gugara, Kou-shikaha, Guggul, Gum-gugul, Gukkal

ஆங்கிலப் பெயர்
Comiphora africana, Balsamodendron mukul, Balsamodendron agollocha, Commiphora mukul – Famly - Burseraceae
மருத்துவக் குணங்கள்
அம்மை நோயினால் உடல் முழுவதும் ஏற்படும் கொப்பளங்கள் குறைய, வெள்ளை குங்கிலியம் 35 கிராம் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும். இரண்டு இளநீரை எடுத்து சீவிக் கொள்ளவேண்டும். அதிலுள்ள நீரை ஒரு மண் பாத்திரத்தில் விட்டு, அதில் வெள்ளை குங்கிலியத்தைப் போட்டு நன்கு கொதிக்க வைக்க வேண்டும். இளநீர் சுண்டுகிறவரையில் கொதிக்க வைத்து கொள்ளவேண்டும். பின்பு குங்கிலியத்தை நன்கு இடித்துப் பொடிச் செய்துக் கொள்ளவேண்டும். இந்த சூரணத்தை ஒரு சீசாவில் பத்திரப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும்.
இரண்டு அரிசி எடை குங்கிலியச் சூரணத்தை எடுத்து வெண்ணெயில் குழைத்து காலை, மாலை என இரு வேளை சாப்பிடவேண்டும்.
அம்மை நோயினால் உடல் முழுவதும் ஏற்படும் கொப்பளங்கள் குறையும்.

வயிற்றுப்போக்கு குறைய கசகசா - Poppy seed

வயிற்றுப்போக்கு குறைய கசகசா - Poppy seed

பொதுவான குணம்  பாப்பி மிதமான மற்றும் துணை வெப்பமண்டல பகுதிகளில் மணல் பகுதியில் சாகுபடி செய்யப்படுகிறது. முதிர்ந்த பழத்தின் மரப்பால் அபின் உற்பத்தி, போதை பொருள் சேகரிக்கப் படுகிறது என்பதால் இந்தியாவில் இது ஒரு உரிமம் பெற்ற பயிர் ஆகும்.

பாப்பி விதை 0.5-1.5 செ.மீ. தடித்த தண்டு கொண்டு 30-150 நீளமானது. காய்ந்த விதையாக இருக்கிறது. தண்டு கெட்டியான மெழுகு பூச்சு கொண்ட உரோமங்களற்று உள்ளது. இலைகள், பல மாற்று, 15-25 செ.மீ. நீளமானது, கிடைமட்டமாக பரப்பி உள்ளன. மலர்கள் ஒரு 10-15 செ.மீ. நீளமானது மஞ்சரித்தண்டு மீது, சில, தனிமையில். பழங்கள் மெழுகு பூச்சு ஒரு மாத்திரை ஆகும். விதைகள் ஒரு எண்ணெய் வித்தகவிழையம் பல, மிக சிறிய, வெள்ளை சாம்பல் ஆகும். பாப்பி ஒரு சுய மகரந்த ஆலையாக உள்ளது. விதை மசாலாவாக பயன்படுகிறது,
வேறுபெயர்கள் பாப்பி
ஆங்கிலப் பெயர் Poppy seed
மருத்துவக் குணங்கள்
கசகசா சில திண்பண்டங்களில் ருசிக்காக மட்டும் சேர்க்கப்படுவதில்லை. இது தேகத்திற்கு குளிர்ச்சி தரும் மருத்துவ குணம் கொண்டது. எச்சரிக்கை இதை அதிகம் உண்டால் மயக்கம் வரும்.
ஓயாது அழும் குழந்தைகளுக்கு கசகசாவை மைபோல் அரைத்து, குழந்தையின் தொப்புளைச் சுற்றித் தடவினால் அழுகை குறையும்.
10 கிராம் கசகசாவுடன் ஒரு பிடி வேப்பிலை, ஒரு துண்டு கஸ்தூரி மஞ்சள் இவைகளை சேர்த்து அரைத்து அம்மை விழுந்த இடத்தில் தடவினால் அம்மை வந்த தடம் மறைய தொடங்கும்.
வயிற்றுப்போக்கு ஏற்படும்பொழுது சிறிதளவு கசகசாவை எடுத்து வாயில் போட்டு நன்றாக மென்று கொஞ்சம் தண்ணீர் குடித்தால் வயிற்றுப்போக்கு குறையும்.

வெள்ளைப் படுதல் குணமாக பொடுதலை - Phyla nodiflora Greene

வெள்ளைப் படுதல் குணமாக பொடுதலை - Phyla nodiflora Greene

பொதுவான குணம் 

பொடுதலை  பல கிளைகளோடு, கணுக்களில் வேர்விட்டு தரையில் படரும் ஒரு மூலிகை. இந்த மருத்துவ செடியின் இலை 2 3.2 சென்டிமீட்டர் நீளமும் 1 2 சென்டிமீட்டர் அகலம் கொண்டது, நுனி வட்டமானது, ஓரங்கள் தீவிரமாக வெள்ளை முடிகள் கொண்டது போல இருக்கும். (சில இலைகளின் ஓரங்களில் இருப்பது போல்) கூரிய பற்கள் கொண்டதாக இருக்கும்.

வேறுபெயர்கள் 
ஆங்கிலப் பெயர் Phyla nodiflora Greene. Rich and Verbena nodiflora L.
மருத்துவக் குணங்கள்
இத்தாவரம் வயல் வரப்புகளிலும், காடுகளிலும் தரையில் படரும் சிறிய கொடியினம். இதன் காய்கள் திப்பிலி போல் இருக்கும்.
நூறு கிராம் பொடுதலை இலையை 50 மில்லி நீரிலிட்டு சிறு தீயில் எரித்து கால்பாகம் சுண்டின பின் வடிகட்டி அதை இரண்டு பங்காக்கி காலை, மாலை குடித்து வர சிறுநீரிலுள்ள இனிப்பை மாற்றும். இக்கஷாயத்துடன் வால்மிளகு, சூரணம் சேர்த்து குடித்துவர சிறுநீரக நீர்த்தாரைப்புண் அதனால் ஏற்படும் வெள்ளைப் படுதல் குணமாகும்.
பொடுகு உள்ளவர்களுக்கு முடி உதிரும், எத்தனை தைலங்கள் தேய்த்தாலும் குணமாகாது. பொடுதலை 150 கிராம், தோலுரித்த சின்ன வெங்காயம் 250 கிராம், வெந்தயம் 50 கிராம் மூன்றையும் ஒன்றிரண்டாக இடித்து இரும்பு வாணலியில் ஒரு லிட்டர் தேங்காய் எண்ணெய்விட்டு அதில் மேற்படி சரக்கை கலந்து சிறு தீயில் எரிக்கவும். நீர் சுண்டி தீயாமல் மிதக்கும் பக்குவத்தில் இறக்கி, ஆறவிட்டு வடிகட்டி பத்திரப்படுத்தவும், இதை தினமும் தேங்காய் எண்ணெய்க்கு பதிலாக தலையில் தேய்த்து தலைவாரிக் கொள்ள வேண்டும்.
பொடுகுக்கு மேற்பூச்சு மட்டும் முழு பலனளிக்காது. உள்ளுக்கும் பொடுதலை இலைகளை நெய்விட்டு வதக்கி, புளி, உப்பு, மிளகாய் போட்டு சேர்த்து துவையல் செய்து சாப்பிட பொடுகு குணமாகும்.
பொடுதலையை வதக்கி நீர்விட்டு கொதிக்க வைத்து இறுத்துக் கொடுக்க இருமல், வலிநோய்கள் ஆகியன தீரும். இலைகளை வதக்கி வறுத்த ஓமத்துடன் சேர்த்தரைத்து நீர்விட்டுக் கொதிக்க வைத்து வடிகட்டி ஒரு சங்களவு புகட்ட குழந்தைகளின் கழிச்சல் நீங்கும்.
இலையுடன் சீரகம் அரைத்து கொடுக்க வெள்ளை படுதல் நிற்கும். இலையைத் துவையல் செய்து உண்டுவந்தால் உள்மூலம் தணியும். இலையை அரைத்து கட்டி, கொப்புளத்தில் பற்றிட கட்டிகள் பழுத்து உடையும்.

உடல் குளிர்ந்து சமநிலை பெற பற்பாடகம்

உடல் குளிர்ந்து சமநிலை பெற பற்பாடகம்

பொதுவான குணம்
வேறுபெயர்கள்
ஆங்கிலப் பெயர்
மருத்துவக் குணங்கள்
பற்பாடகம் என்பதும் மூலிகையே. இது நாட்டு மருந்து கடைகளில் கிடைக்கும். இதை வாங்கி நன்றாக சுத்தி செய்து அல்லது தண்ணீரில் நன்கு கழுகி 5 கிராம் அளவு எடுத்து அதை அம்மியில் வைத்து நன்றாக அரைத்து மோரில் கலக்கி  இரு வேளையும் கொடுத்து வர குழந்தைகளுக்கு காணும் சீதபேதி, மற்றும் சுரம் ஆகியவை கட்டுக்குள் வரும். இதை பெரியவர்களும் சாப்பிட நோய்கள் குணமாகும்.
பற்பாடகம் இலையைப் பாலில் அரைத்து தலையில் தடவி குளித்து வரக் கண்ணொளி மிகும். உடல் நாற்றம், சூடு தணியும்.
இனம்தெரியாத எவ்வகைக் காய்ச்சலாயினும் கைப்பிடி அளவு பற்பாடகம் எடுத்து தேக்கரண்டியளவு மிளகு, சுக்கு, அதிமதுரம், வேப்பங்கொழுந்து இடித்துப் போட்டு தண்ணீர்விட்டு சுண்டக்காய்ச்சி அதை காலை, மாலை கொடுத்துவரக் குணமாகும். இவ்விதம் மூன்றுநாள் கொடுக்க வேண்டும்.
தேவையான அளவு பற்பாடகத்துடன் சிறிது பச்சைப் பயிறும் சேர்த்து அரைத்துத் தலைக்குத் தேய்த்து இளம் வெந்நீரில் குளித்துவர உடல் குளிர்ந்து சமநிலைக்கு வரும்.

இளைத்த உடல் தேற, நரம்புகள் முறுக்கேற கடுக்காய் - Chebulic myrobalan

இளைத்தஉடல் தேற, நரம்புகள் முறுக்கேற கடுக்காய்-Chebulic myrobalan

பொதுவான குணம்   

கடுக்காயின் சுவை துவர்ப்பாகும். நமது உடம்புக்கு அறுசுவைகளும் சரிவரத் தரப்பட வேண்டும். எச்சுவை குறைந்தாலும் கூடினாலும் நோய் வரும். நமது அன்றாட உணவில் துவர்ப்பின் ஆதிக்கம் மிகவும் குறைவு. துவர்ப்பு சுவையே ரத்தத்தை விருத்தி செய்வதாகும். கடுக்காயோ வயிற்றில் உள்ள கழிவுகளை யெல்லாம் வெளித்தள்ளி, அவனுடைய பிறவிப் பயனை நீட்டித்து வருகிறது. உடலை அழியாத் தன்மைக்குக் கொண்டு செல்ல, திருமூலர் அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட காயகற்ப முறைகளைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். உடல் நலம் பெற எவர் முனைந்தாலும், முதலில் உடலில் உள்ள அழுக்குகளை அகற்றிக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவனுடைய உடல், மனம், ஆன்மா ஆகிய மூன்றையும் தூய்மை செய்யும் வல்லமை கடுக்காய்க்கு உண்டு என்று திருமூலர் குறிப்பிடுகிறார். 

கடுக்காய்க்கு அமுதம் என்றொரு பெயரும் உண்டு. தேவர்கள் பாற்கடலைக் கடைந்தபோது தோன்றிய அமிர்தத்திற்கு ஒப்பானது கடுக்காயாகும். "பெற்ற தாயைவிட கடுக்காயை ஒருபடி மேலாய் கருது' என்று சித்தர்கள் கூறுகிறார்கள்.

வேறுபெயர்கள்
ஆங்கிலப் பெயர்  Terminalia Chebula - Common Name: Chebulic myrobalan
மருத்துவக் குணங்கள்
கடுக்காய் அனைத்து நாட்டு மருந்துக் கடைகளிலும் கிடைக்கும். தரமான கடுக்காயை வாங்கி வந்து உடைத்து உள்ளே இருக்கும் பருப்பை எடுத்துவிட்டு நன்கு தூளாக அரைத்து வைத்துக் கொள்ளவும். இதில் தினசரி ஒரு ஸ்பூன் அளவு இரவு உணவுக்குப்பின் சாப்பிட்டு வர நோயில்லா நீடித்த வாழ்க்கையைப் பெறலாம்.
கடுக்காய் குணப்படுத்தும் நோய்கள்
கண் பார்வைக் கோளாறுகள், காது கேளாமை, சுவையின்மை, பித்த நோய்கள், வாய்ப்புண், நாக்குப்புண், மூக்குப்புண், தொண்டைப்புண், இரைப்பைப்புண், குடற்புண், ஆசனப்புண், அக்கி, தேமல், படை, தோல் நோய்கள், உடல் உஷ்ணம், வெள்ளைப்படுதல், மூத்திரக் குழாய்களில் உண்டாகும் புண், மூத்திர எரிச்சல், கல்லடைப்பு, சதையடைப்பு, நீரடைப்பு, பாத எரிச்சல், மூல எரிச்சல், உள்மூலம், சீழ்மூலம், ரத்தமூலம், ரத்தபேதி, பௌத்திரக் கட்டி, சர்க்கரை நோய், இதய நோய், மூட்டு வலி, உடல் பலவீனம், உடல் பருமன், ரத்தக் கோளாறுகள், ஆண்களின் உயிரணுக் குறைபாடுகள் போன்ற அனைத்துக்கும் இறைவன் அருளிய அருமருந்தே கடுக்காய். கடுக்காயை உணவாய் தினசரி சாப்பிட்டு வாருங்கள். உங்களை எந்த நோயும் அணுகாது. பின் வரும் சித்தர் பாடலைக் கவனியுங்கள்.

"காலை இஞ்சி கடும்பகல் சுக்கு
மாலை கடுக்காய் மண்டலம் உண்டால்
விருத்தனும் பாலனாமே.
காலை வெறும் வயிற்றில் இஞ்சி- நண்பகலில் சுக்கு- இரவில் கடுக்காய் என தொடர்ந்து ஒரு மண்டலம் (48 நாட்கள்) சாப்பிட்டுவர, கிழவனும் குமரனாகலாம் என்பதே இந்தப் பாடலின் கருத்தாம். எனவே தொடர்ந்து கடுக்காயை இரவில் சாப்பிட்டு வரப் பழகிக் கொள்ளுங்கள். இதனால் முன் சொன்ன அனைத்து நோய்களும் உங்களை அண்டாமல் பாதுகாத்துக் கொள்ளலாம்.
திரிபலா என்பது கடுக்காய், நெல்லிக்காய், தான்றிக்காய் ஆகிய மூன்றும் சம அளவு கலந்த மருந்தாகும். இதனை எவர் வேண்டுமானாலும் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் சாப்பிடலாம். குறிப்பாக ஆங்கில மருந்துகள் நிறைய உட்கொள்பவர்கள் இம்மருந்தினை காலை இரவு உணவுக்குப்பின் சாப்பிட்டு வர ஆங்கில மருந்துகளால் உண்டாகும் பக்க விளைவுகளைக் குறைத்துக் கொள்ளலாம். மேலும் சர்க்கரை நோய்க்கு இணை மருந்தாய் பயன்படுத்தலாம்.
நூறு கிராம் கடுக்காய் சிலாசத்து பற்பம் 50 கிராம் இரண்டையும் ஒன்றாகக் கலந்து கொள்ளவும். இதில் இரண்டு கிராம் அளவு காலை, இரவு சாப்பிட்டு வந்தால் இளைத்த உடல் தேறும். நரம்புகள் முறுக்கேறும்.
கடுக்காய், கொட்டைப்பாக்கு, படிகாரம் ஆகிய மூன்றையும் வகைக்கு நூறு கிராம் எடுத்து ஒன்றாகத் தூள் செய்து கொள்ளவும். இதில் பல் துலக்கி வர அனைத்து பல் வியாதிகளும் தீரும்.
கடுக்காய்த் தூளை நீரிலிட்டு கொதிக்க வைத்து ஆற வைத்து அந்த நீரால் ஆசன வாயைக் கழுவி வர மூல எரிச்சல் புண் ஆகியன ஆறும்.
எனவே, கடுக்காய் உங்கள் வீடுகளில் கண்டிப்பாய் இருக்க வேண்டிய பொக்கிஷ மாகும். கடுக்காய் திருமூலரின் ஆசி பெற்றது. நாமும் அதைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்தி வந்தால், இந்த உடல் பெற்ற உபாயம் அறிவோம். நல்லன செய்து நலம் பல பெறுவோம். கடுக் காயைக் கருத்தில் வையுங்கள். திருமூலர் ஆசி உங்களுக்கு எப்பொழுதும் உண்டு. வாழ்க வளமுடன்!